دیگر طلوع کن

 

دیگر طلوع کن که زمین سخت خسته است

شب سال هاست را به خورشید بسته است

دیگر بیا که خار به چشم زمانه است

انگار استخوان به گلویش شکسته است

گفتند در بهار می آیی بهار من!

من خواب دیده ام که گل از بند رسته است

روزی قرار شد که نیایند جمعه ها

تا مطمئن شوند که بهار خجسته است

اما نشد که نه آدینه ها فقط

تاریخ در هوای ظهورت نشسته است

آیینه منتظر که تو را منعکس کند

هر جمعه بارهاست برایت شکسته است

نرگس شکفته است در این عصر یخ زده

در انتظار آمدنت دسته دسته است

 

موسای بعد از این شب فرعون تا به کی؟

دیگر طلوع کن که زمین سخت خسته است

                                                                   شاعر: زینب مصباحی نیا

 

قلب مجروح

 

قاب نگاه من پر از تصویر باران است

در قلب مجروحم همیشه غصه مهمان است

هر لحظه هر جا می شود تنهایی ام تکرار

حال و هوای دل همیشه نابسامان است

                                                             شاعر: م - ز

                                                             وب سایت: www.ghorobedel.blogfa.com

عابر شکسته دل

 

گل مــی کنـــد به باغ نگـاهت جـوانیم
وقــتی بروی دامـــن خـــود می نشانیم

داغ جنون قـــطره ی اشــکم به چشم تو
هر چند از دو چـشم خودت می چکانیم

مـن عابـــر شــکســته دل خـلوت تو ام
تا بیـکران چشــم خـــودت مــی کشانیم

یک مشـت بغض یخ زده تفسیر می کند
انـــــدوه و درد غربــت بــی همــزبانیم

وقــتی پـرید رنگ تو از پشت قصه ها
تصــویر شد نهـــایت رنـــگــین کـمانیم

تو، آن گلی که می شــکفی در خیال من
پُر می شود زعطر خوشــت زنــدگانیم

در کـهــکشان چـشم تو گم می شود دلم
سرگـشتـــه در نــــهایــتی از بی نشانیم

زیــبـــاترین ردیف غـــزلهای من توئی
ای یـــــار ســــرو قـــامت ابـرو کمانیم

حـــالا بیـــا و غــربت ما را مرور کن
ای یــــادگــــــار وســعت سبـز جوانیم

                                                          شاعر: ناشناس

                                                          ارسال کننده: سیما عسکری

دل

گفتمش دل می خری ؟ پرسید چند؟

 گفتمش دل مال تو تنها بخند

خنده کرد و دل  ز دستانم ربود

تا به خود می آمدم او رفته بود

دل ز دستش روی خاک افتاده بود

جای پایش روی دل جامانده بود

                                                     شاعر: ناشناس

                                                     ارسال کننده: پرواز

                                      

عوض کنم

 

هر شب میان مقبره ها راه می روم
شاید هوای زیستنم را عوض کنم

باید که شیوه ی سخنم را عوض کنم
شد شد٬ اگر نشد٬ دهنم را عوض کنم

گاهی برای خواندن یک شعر لازم است
روزی سه بار انجمنم را عوض کنم

از هر سه انجمن که در ان شعر خوانده ام
آنگه مسیر آمدنم را عوض کنم

در راه اگر به خانه ی یک دوست سر زدم
این بار شکل در زدنم راعوض کنم

وقتی چمن رسیده به حلقوم شعر من
باید که قیچی چمنم را عوض کنم

پیراهنی به غیر غزل نیست در برم
گفتی که جامه ی کهنم را عوض کنم

دستی به جام باده و دستی به زلف یار
پس من چگونه پیرهنم راعوض کنم

شعرم اگر به ذوق تو باید عوض شود
باید تمام آنچه منم را عوض کنم

• 
  
  دیگر زمانه شاهد ابیات زیر نیست
  وقتی که شیوه ی کهنم را عوض کنم
  
  مرگا به من که با پر طاووس عالمی
  یک موی گربه ی وطنم را عوض کنم
  
  وقتی که چراغ مه شکنم را شکسته اند
  باید چراغ مه شکنم را عوض کنم
  
  عمری به راه نوبت ماشین نشسته ام
  امروز می روم لگنم را عوض کنم
  
  تا شاید اتفاق نیفتد از این به بعد
  روزی هزار بار کفنم را عوض کنم
  
  با من برادران زنم خوب نیستند
  باید برادران زنم را عوض کنم
  
  دارد قطار عمر کجا میبرد مرا
  یا رب عنایتی٬ ترنم را عوض کنم
  
  ور نه ز هول مرگ٬ زمانی هزار بار
  مجبور میشوم کفنم را عوض کنم

                                                              شاعر: ناشناس

                                                              ارسال کننده: مالک مظفری

اشغال

 

هزار بار تفال زد استخاره گرفت
و آبغوره‌ی دق بار یک هزاره گرفت

سلام پنجره، باران، چرا، خداحافظ
و نامه‌ای که به او داد و پاره پاره گرفت

فروخت هر چه غزلواره بود و با پولش
کفن خرید و به قد خودش قواره گرفت

و شب كه سر زد و رفت و به بام عشق نشست
به اشتبه زمین زاده را ستاره گرفت

كه از تمام غزل‏ها نتيجه‏اي نگرفت
و از شقاوت دنیا دلش دوباره گرفت

و كج نبود سكّه‏ي مردك، نديده‏اي
چه تیز بود و سخن را به یک اشاره گرفت

•  

و بوق ـ بوق يعني دلي كه اشغال است
فریب داد خودش را و هی شماره گرفت

 

باد

 

شانه ات را دیر آوردی سرم را باد برد
خشت خشت و آجر آجر پیکرم را باد برد

من بلوطی پیر بودم پای یک کوه بلند
نیمم آتش سوخت ، نیم دیگرم را باد برد

از غزل هایم فقط خاکستری مانده به جا
بیت های روشن و شعله ورم را باد برد

با همین نیمه همین معمولی ساده بساز
دیر کردی نیمه ی عاشقترم را باد برد

بال کوبیدم قفس را بشکنم عمرم گذشت
وا نشد بدتر از آن بال و پرم را باد برد

                                                                         شاعر: ناشناس

                                                                         ارسال کننده: دلریش

                                                                         وب سایت: www.zab.blogfa.com

بوسه

 

یک بوسه ز لبهای تو در خواب گرفتم
گویی که گل از چشمه ی مهتاب گرفتم

در برکه ی اشکم همه دم نقش تو دیدم
این هدیه ی خوبیست که از اب گرفتم

هرگز نتوانی که ز من دور بمانی
چون در دل خود عکس تو را قاب گرفتم

                                                                    شاعر: ناشناس

                                                                    ارسال کننده: عاشق

بغض تازه

در من ترانه های قشنگی نشسته اند
انگار از نشستن بیهوده خسته اند

انگا ر سالهای زیادی ست بی جهت
امید خود به این دل دیوانه بسته اند

از شور و مستی پدران گذشته مان
حالا به من رسیده و در من نشسته اند ...

من باز گیج می شوم از موج واژه ها
این بغضهای تازه که در من شکسته اند

من گیج گیج گیج ، تو را شعر می پرم
اما تمام پنــــجره ها ی تــو  بستـــه اند

                                                                شاعر: ناشناس

                                                                ارسال کننده: سیما عسکری

هجران

دامن مکش به ناز که هجران کشیده ام
نازم بکش که ناز رقیبان کشیده ام

شاید چو یوسفم بنوازد عزیز مصر
پاداش ذلتی که به زندان کشیده ام

از سیل اشک شوق دو چشمم معاف دار
کز این دو چشمه آب فراوان کشیده ام

جانا سری به دوشم و دستی به دل گذار
آخر غمت به دوش دل و جان کشیده ام

دیگر گذشته از سر و سامان من مپرس
من بی تو دست از این سرو سامان کشیده ام

تنها نه حسرتم غم هجران یار بود
از روزگار سفله دو چندان کشیده ام

بس در خیال هدیه فرستاده ام به تو
بی خوان و خانه حسرت مهمان کشیده ام

دور از تو ماه من همه غم ها به یک طرف
وین یک طرف که منت دونان کشیده ام

ای تا سحر به علت دندان نخفته شب
با من بگوی قصه که دندان کشیده ام

جز صورت تو نیست بر ایوان منظرم
افسوس نقش صورت ایوان کشیده ام

از سر کشی طبع بلند است شهریار
پای قناعتی که به دامان کشیده ام

                                                                   شاعر : شهریار

                                                                   ارسال کننده: مجید خان محمدی

فرصت آخر

 

كوله بارت بربند!

شايد اين چند سحر فرصت آخر باشد!

كه به مقصد برسيم٬

بشناسيم خدا را و بفهميم كه يك عمر چه غافل بوديم٬

مي شود آسان رفت٬

ميشود كاري كرد كه رضا باشد او.

اي سبكبال دراين راه شگرف٬

در دعاي سحرت٬ درمناجات خدايي شدنت٬

هرگز از ياد نبر٬ من جامانده بسي محتاجم....

                                                                       شاعر: ناشناس

                                                                       ارسال کننده: میر اسمعیلی

ناکرده گنه

 

ناکرده گنه در این جهان کیست؟ بگو!

آن کس که گنه نکرد، چون زیست؟ بگو!

من بد کنم و تو بد مکافات دهی

پس فرق میان من و تو چیست؟ بگو!

                                                               شاعر: خیام

                                                               ارسال کننده: دلریش

                                                               وب سایت:  www.zab.blogfa.com

آن دم که با تو ام

 

ای آنکه زنده از نفس توست جان من
آن دم که با تو‌ام، همه عالم از آن من

آن دم که با توام، پُِرم از شعر و از شراب
می‌ریزد آبشار غزل از زبان من

آن دم که با توام، سبکم مثل ابرها
سیمرغ کی‌ رسد به بلند آسمان من

بنگر طلوع خنده‌ی خورشید بر لبم
زان روشنی که کاشتی ای باغبان من!

با تو سخن ز مهر تو گفتن چه حاجت است؟
خود خوانده‌ای به گوش من این، مهربان من

                                                                        شاعر: ناشناس

                                                                         ارسال کننده: سیما عسکری

قطره و دریا

 

قطره را تا که به دریا راه است
پیش صاحبنظران دریا است

قطره دریاست اگر با دریاست
ورنه او قطره و دریا دریاست

گر ز دریا به کنار آید زود
بود آن قطره ناچیز که بود

                                                           شاعر: ناشناس

                                                           ارسال کننده: علی آرام بن

نظر عاشق

 

• از بهانه خوشم اومد چون بهانه ای بود که برای کسی که خیلی دوسش دارم و بنویسم تنها تو بهانه ی زنده بودنم هستی

پاسخ

غزل برای عاشقان همیشه عاشقانه است
و با تو بودن دلم همیشه جاودانه است

بیا غزل تو عشق را به ناکجای خود ببر
به آسمان آرزو همان که بی کرانه است

خبر

 

خبر به دورترین نقطه جهان برسد
نخواست او به من خسته بی گمان برسد

شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت
کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد؟

چه می کنی که اگر کسی که خواستی یک عمر
به راحتی کسی از راه ناگهان برسد

رها کنی برود از دلت جدا باشد
به آنکه دوست ترش داشته به آن برسد

رها کنی بروند تا دو پرنده شوند
خبر به دورترین نقطه جهان برسد

گلایه ای نکنی و بغض خویش را بخوری
که هق هق تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند که نه ...!! نفرین نمی کنم که مباد
به او که عاشق او بودم ٬ به او زیان برسد

خدا کند که فقط این عشق از سرم برود
خدا کند که فقط آن زمان فرا برسد...!!!

                                                                      شاعر: ناشناس

                                                                      ارسال کننده: مجید خان محمدی

نظر کنگاور شهر تمدن و تدین

 

• با سلام و احترام
• از اینکه یکی از بینندگان همیشگی وبلاگ شما هستم بسیار خوشحالم و امیدوارم همیشه موفق و پیروز باشید.
  این گل تقدیم به شما و تمام بینندگان وبلاگ شما
• شاد شاد شاد باشید.
• به ما هم سر بزنید ، منتظرم ... ... ... ... ... Kangavar.tk

پاسخ

1. سلام خدمت دوست عزیزم "حسین فاطمی نیا"ی عزیز
2. واقعا منو شرمنده کردی به خاطر ابراز محبتت منم خوشحالم که وبلاگم تونسته موفق باشه و شما دوستان عزیز رو از بینندگان  همیشگی قرار بده
3. راستی به سایت شما هم سر زدم کار جالبی کردی در جهت ایران شناسی
4. امیدوارم موفق باشی

بهانه

 

نگاه کن، نگاه تو، برای من بهانه است
بهانه ی تمام لحظه های شاعرانه است

بهار، غنچه یا که گل، کدام یک نام توست
بگو، چرا که نام تو، ردیف این ترانه است

سرشته عشق با گِلم، گُل هزار نقش من
ز درد و رنج هم اگر بگویم عاشقانه است

ز بیت بیت این غزل، شکوه نام تو چکد
که شعر ناب نام تو، شکوه حافظانه است

نگاه کن، که عاشقی، بدون این نگاه ها
تمام، رنج و غصه و عذاب جاودانه است

                                                              شاعر: سینا قصاع

                                                              ارسال کننده: عسکری

خنجر

 

امشب دل آسمان ترک خواهد خورد
این زخم همیشگی نمک خواهد خورد

این کور دلان قدر علی نشناسند
بر فرق علی خنجر شک خواهد خورد

                                                        شاعر: محمد جعفری

                                                        ارسال کننده: محمد جعفری

شهادت امیر المومنین

 

       شبی در محفلی ذکر علی بود              شنیدم عارفی فرزانه فرمود

       اگر آتش به زیر پوست داری                   نسوزی گر علی را دوست داری

 

• فرا رسیدن سالروز شهادت امیر مومنان حضرت علی (ع) بر تمامی مسلمانان جهان تسلیت تعزیت باد.

یادمان باشد

 

یادمان باشد از امروز ، خطایی نكنیم
گر كه در خویش شكستیم ، صدایی نكنیم

پر پروانه شكستن هنر انسان نیست
گر شكستیم ، ز غفلت من و مایی نكنیم

یادمان باشد اگر شاخه گلی راچیدیم
وقت پرپر شدنش ، ساز و نوایی نكنیم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند
طلب عشق ز هر بی سرو پایی نكنیم

                                                             شاعر: فروغ فرخزاد

                                                             ارسال کننده: دلریش

                                                             وب سایت: www.zab.blogfa.com

بدخواه

 

بدخواه کسان هیچ به مقصد نرسد
یک بد نکند تا به خودش صـد نرسد

من نیک توخواهم تو خواهی بد من
تـــو نیــک نبینی و بـه مـن بــد نرسد

                                                            شاعر: ناشناس

                                                            ارسال کننده: علی آرام بن

نظر علی آرام بن

 

• سلام
• شعر بسیار زیبایی بود در عین سادگی پرمفهوم
• به نظر من ابتدای هر شعر باید بگونه ای شروع بشه که مخاطب از روی جاذبه ابتدایی اون شعر مجبور بشه تا انتهای اون شعرو بخونه
• با آرزوی موفقیت برای تمام هنرمندان عزیز

پاسخ

1. سلام علی جون.
2. از اینکه وقت با ارزشت رو گذاشتی و برای شعر من نظر دادی ممنونم٬ منو شرمنده کردی امیدوارم همه مثل تو نظرشون رو در مورد شعرا بهم بگن.
3. سعی میکنم نکاتی رو که برام متذکر شدی حتما توی شعرام به کار ببرم.
4. راستی علی جون دلم برات خیلی تنگ شده دلم میخواد هرچه زودتر ببینمت.

درخت

 

شاعر خراب بود٬ خدا را درخت دید
رقصید و باز شعله ور از شاخه ها چکید

بی اعتنا به زمزمه جوشید جلوه کرد
برگشت و بعد سمت صدا٬ بی هوا٬ دوید

دستش نگاه پنجره را امتداد داد
فصلی که سبز با غزل افسانه آفرید

شاعر به اضطراب خودش اعتماد کرد
خم شد٬ شکست٬ آینه در آسمان تپید

باران گرفت نبض بلوغ دریچه را
ساعت گذشت و ثانیه تا ... انتها رسید

پایان قصه را چه کسی حدس می زند
بیچاره شاعری که خدا را خدا ندید

حق با درخت بود که گرگ آمد و گذشت
چوپان دروغ گفت خودش گله را درید

                                                             شاعر: سیروس مرادی روئین تنی

 

آخرت

 

عمري گذشت و عشق به ما اعتنا نكرد
آن سنگدل چه شد كه به قولش وفا نكرد

اين دل كه مي شد آينه اي از خدا شود
مرداب گونه مـرد و به رود اقتدا نكـرد

اي دل كسي كه چشم به راهش نشسته اي
حتي كبـوتـري به هـوايت هـوا نكــرد

در سينه ام دلي است كه از ابتداي خود
صد بار توبه كرد و شكست و حيا نكرد

عمرم اسير پنجه شيطان شد و دريغ
چيزي براي آخرتش دست و پا نكرد

 

فراموشم نکن

 

ای یار پیدا کن مرا
همرنگ دریا کن مرا
خود را نوشتم بارها
یک بار معنا کن مرا
بی همسفر بی آرزو
راهی ندارم پیش رو
فریاد من از یاد توست
حالا که یادت میکنم
دیگر فراموشم نکن

                                                     شاعر: ناشناس

                                                     ارسال کننده: حامد شهباز

مرگ

 

هرگز از مرگ نهراسیدم

اگه چه دستانش از ابتذال شکننده تر بود

هراس من آری همه مردن  در سرزمینی است

که مزد گور کن از آزادی آدمی افزون باشد

جستن

یافتن

و آنگاه از خویشتن خویش با روحی بی افکندن

اگر مرگ را از این همه ارزشی بیشتر باشد

حاشا حاشا که هرگز از مرگ هراسیده باشم

                                                                       شاعر: شادروان احمد شاملو

 

گنج

 

رودی كه بياسود زمينش بخورد زود
دريا شود آن رود كه پيوسته روان است

از راه مرو سايه كه آن گوهر مقصود
گنجی است كه اندر قدم راهروان است

                                                             شاعر: ناشناس

رنج

 

آنـقـدر رنجـی کـه دنیـا با دل مـا می کند
بـا دل هر کس کند٬ او تـرک دنیا می کند

با خـودم گـویم که فردا تـرک دنیا می کنم
چون به فردا می رسم امروز و فردا می کنم

                                                                 شاعر: ناشناس

هفت سین

 

تو آن رویای شیرین منی باور نداری!

تو اول سین هفت سین منی باور نداری!

تــو در آن تــک دعـای آخـــر شب

جـواب سر آمین منی بـاور نداری!