چند رباعی زیبا از "جلیل صفر بیگی"

 

گاو

بد جور به هم ریخته و ترسیده
مادر که دوباره خواب شومی دیده

از بهت و سکوت پدرم می ترسم
ما  گاو  نداریم  ولی  زاییده!

======================================

قلاب

در آب که شستی تن بی تابت را
دیدند تمام رودها خوابت را

لبهام به شکل بوسه – ماهی شده اند
بنداز درون آب قلابت را

======================================

گرسنگی

در زد کسی انگار که مهمان داریم
در سفره گرسنگی فراوان داریم

امروز پدر ابر زیادی آورد
مانند همیشه شام باران داریم

======================================

باران

این ابرها عقیم اند باران نخواهد آمد
دریا! ، مپیچ بر خود توفان نخواهد آمد

دیشب پدر دوباره بی نان به خانه برگشت
جایی که سفره خالی ست ایمان نخواهد آمد

 
======================================

خواب آبی

 او مثل همیشه خواب هایش آبی ست
کار من بی چاره ولی بی خوابی ست

من گربۀ ولگرد خیابان هستم
او گربۀ چاق و چلۀ قصابی ست

======================================

الا تو

من نام کسی نخوانده ام الا تو
با هیچ کسی نمانده ام الا تو

عید آمد و من خانه تکانی کردم
از دل همه را تکانده ام الا تو

======================================

سنگ

این سنگ مگر چه دیده که سنگ شده؟
بار چه غمی کشیده که سنگ شده؟

این سنگ...- مگر سنگ شدن آسان است؟ -
در خود چقدر دویده تا سنگ شده؟

======================================

کباب

طفلک پسرم باز مجابش کردم
بی شام به زور قصه خوابش کردم

ناگاه کبوتری به خوابش  آمد
ناچار گرفتم و کبابش کردم

                                                         شاعر: جلیل صفر بیگی

                                                         برداشت از: http://www.varan.blogfa.com/

بهار هم خوبست

 

اگر چه عاشق برفم بهار هم خوبست
بدان به خاطر تو انتظار هم خوبست

تمام عمر خودم را گریختم از عشق
برای ماندن با تو فرار هم خوبست

دلم به خلوت تابوت رفت دلتنگم
ولی برای دل من مزار هم خوبست

دلم گرفت حضور مجددت تب کرد
بیا دوباره به اینجا "قرار" هم خوبست

سوال حال بدم را نپرس ای خوبم
که میرسد نفسی روزگار هم خوبست

به عرضتان برسد محض اطلاع شما
که گاه خنده ی تحت فشار هم خوبست

                                        تقدیم به: یگانه کسی که عاشقانه دوستش می دارم

می توانی بروی

 

می توانی بروی قصه و رویا بشوی
راهی دورترین گوشه ی دنیا بشوی

ساده نگذشتم از این عشق، خودت می دانی
من زمینگیر شدم تا تو مبادا بشوی

آی…مثل خوره این فکر عذابم می داد
چوب من را بخوری ورد زبانها بشوی

من و تو مثل دو تا رود موازی بودیم
من که مرداب شدم، کاش تو دریا بشوی

دانه ی برفی و آنقدر ظریفی که فقط
باید از این طرف شیشه تماشا بشوی

گره ی عشق تو را هیچ کسی باز نکرد
تو خودت خواسته بودی که معما بشوی

در جهانی که پر از «وامق» و «مجنون» شده است
می توانی «عذرا» باشی، «لیلا» بشوی

می توانی فقط از زاویه ی یک لبخند
در دل سنگترین آدمها جا بشوی

بعد از این ، مرگ ، نفسهای مرا می شمرد
فقط از این نگرانم ، که تو تنها بشوی

                                                                شاعر: مهدی فرجی

                                                                ارسال کننده: علی آرام بن

درد

 

کاسب کهنه کار من!
باز بساط مي کني؟
جنس دلت به شهر ما،
خوب فروش مي کند،
عشق حراج مي کني؟
قلب اجاره مي دهي؟
نرخ خريدنت مرا، خانه به دوش مي کند...

---

وسعت درد فقط سهم من است ،
باز هم قسمت غم ها شده ام ،
دگر آیینه ز من با خبر است ،
که اسیر شب یلدا شده ام ،
من که بی تاب شقایق بودم ،
همدم سردی یخ ها شده ام ،
کاش چشمان مرا خاک کنید ،
تا نبینم که چه تنها شده ام

                                                                شاعر: ناشناس

                                                                ارسال کننده: علی آرام بن

 

بهانه

 

دلم گرفته و از هر چه شعر سیر شدم
و مثل کودکی خود بهانه گیر شدم

شناسنامه ها همیشه دروغ می گویند
تمام آینه ها گفته اند پیر شدم

و گام های عصا پوش خوب فهمیدند
که جاده گم شد و من عاقبت کویر شدم

سرم بلند اگر بود جستجوی تو داشت
تو رفتی و غریبانه سر به زیر شدم

خیال شعر ندارم تو در خیال منی
دلم گرفته بود و به این شعر ناگزیر شدم

                               تقدیم به: یگانه کسی که عاشقانه دوستش می دارم

بیـا عـاشق شـو

 

عشق، تصمیم قشنگی ست بیـا عـاشق شـو
نه اگر قلب تو سنگی ست بیـا عـاشق شـو

آسمان زیر پروبال نگاهت آبی ست
شوق پرواز تو رنگی ست بیـا عـاشق شـو

ناگهان حادثه ی عشق، خطر کن، بشتاب
خوب من، این چه درنگی ست بیـا عـاشق شـو

با دل موش، محال است که عاشق گردی
عشق، تصمیم پلنگی ست بیـا عـاشق شـو

تیز هوشان جهان، بر سر کار عشقند
عشق، رندی است، زرنگی ست بیـا عـاشق شـو

کاش در محضر دل بودی و میدیدی تو
بر سر عشق، چه جنگی ست! بیـا عـاشق شـو

مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز
صورت آینه زنگی ست، بیـا عـاشق شـو

می رسی با قدم عشق به منزل، آری...
عشق، رهوار خدنگی ست، بیـا عـاشق شـو

باز گفتی تو که فردا!!! به خدا فردا نیست
زندگی، فرصت تنگی ست، بیـا عـاشق شـو

کار خیر است، تأمل به خدا جایز نیست!
عشق، تصمیم قشنگی ست بیـا عـاشق شـو

                                                                شاعر: ناشناس

                                                                ارسال کننده: علی آرام بن